نکات سخنرانی در جمع: بایدها و نبایدها – حرفه ای سخنرانی کن 👨‍🎤

نکات سخنرانی در جمع: بایدها و نبایدها – حرفه ای سخنرانی کن 👨‍🎤

گفته می شود که حدود 10 درصد مردم سخنرانی در جمع را دوست دارند. آنها از فکر ارائه ایده های خود در مقابل جمعیت هیجان زده شده و از کل این تجربه الهام می گیرند.

اما اکثریت ما در مورد صحبت در مقابل گروه مردد هستیم (همه چیز را از مسایل کوچک گرفته تا یک وحشت کامل تجربه می کنیم) در واقع ترس از صحبت در مقابل جمع (Glossophobia) از کلمه gloss نشات گرفته است ، و به عنوان “ترس از سخنرانی در جمع” شناخته می شود.

حتی یک ناراحتی خفیف نیز می تواند بهترین بلندگو را از کار بیندازد، بنابراین باید بدانید که چگونه قبل از زمان مورد نظر آماده سازی کنید و استرس را به حداقل برسانید. یکی از راه های آرام کردن اعصاب قبل از سخنرانی در جمع، یافتن کلمات مناسب است. در حالی که تحویل سخنانتان بخشی از انجام این کار است ، آنچه شما می گویید بسیار مهم است.

برای 90 درصدتان که به کمی تمرین اضافی احتیاج دارید ، برخی از بایدها و نبایدها را برای کمک به شما برای یک سخنرانی فوق العاده را در این مقاله جمع آوری کرده ایم.

باید: شنوندگان را با سلام و احوال پرسی خود مجذوب کنید (Do: hook them with your greeting)

در همان دقیقه اول، مخاطبان شما شروع به تجزیه و تحلیل شما و محتوایی می کنند که تحویل شان می دهید. اگر اولین کلمات شما خسته کننده و یکنواخت باشد ، مخاطبان شروع به خسته و کسل شدن می کنند. همیشه زمان برای چرخاندن امور وجود دارد ، اما خیلی راحت تر می توانید با اولین کلمات خود ان ها را مجذوب خود کنید.

اگر با چیز خسته کننده ای که میلیون ها بار شنیده اند شروع کنید “Good morning, thank you for being here. I’m [name] and today I’m going to talk about … ” (صبح بخیر ، از حضور شما متشکرم. من [اسم] هستم و امروز می خواهم درباره …. صحبت کنم) احتمال اینکه شما مخاطبان خود را از دست بدهید زیاد است. در عوض ، آنها را غافلگیر کنید ، آنها را خوشحال کنید ، آنها را بخندانید ، یا آنها را شوکه کنید.

گفتگوهای TED نمونه های بسیار خوبی از سلام و احوالپرسی خلاقانه و جلب توجه کننده را ارائه می دهد. این یکی از Ted Pink است که بیش از 8 میلیون بار در YouTube دیده شده است. چگونه می توانید در برابر یک شروع مانند این مقاومت کنید؟

“I need to make a confession at the outset here. Little over 20 years ago, I did something that I regret. Something that I’m not particularly proud of. Something that in many ways I wish no one would ever know but that here I feel kind of obliged to reveal.”

(من باید در ابتدا در اینجا اعتراف کنم. بیش از 20 سال پیش ، کاری کردم که پشیمانم. چیزی که به خصوص به آن افتخار نمی کنم. چیزی که از بسیاری جهات آرزو می کنم کسی هیچ وقت از آن آگاه نباشد اما در اینجا احساس می کنم نوعی مکلف به افشای آن هستم. )

نباید: بیش از حد از کلمات پرکننده استفاده نکنید (Don’t: overuse filler words)

بیایید در مورد یکی از 101 قانون سخنرانی در جمع صحبت کنیم که تقریبا همه آن را نقض می کنند. همه ما از موارد پرکننده استفاده می کنیم. ums، ، uhs، wells ، likes  و امثال اینها هستند که هدفی جز پر کردن سخنان شما را ندارند (و حتی ممکن است شما را به عنوان یک فرد تهی به یاد بیاورند).

سخنرانان برای جلوگیری از سکوت یا با بیان ناآگاهانه آنها به عنوان یک عادت عصبی ان ها را بارها و بارها تکرار می کنند. زمزمه مداوم این تعارفات راهی مطمئن برای ایجاد ناراحتی در مخاطبان و کاهش تأثیر صحبت های شما است.

بر اساس تعریف، Um  “به عنوان ابراز تردید، مشورت ، علاقه و غیره استفاده می شود.” Uh  نیز مناسب نیست: “برای نشان دادن تردید، شک یا مکث استفاده می شود.” آنها کاملاً مختل کننده روانی صحبت شما هستند و شما هر کاری را که باید انجام دهید تا هنگام صحبت از آنها جلوگیری کنید.

در عوض چه بگویم: هیچ چیز!

از سکوت نترسید هر چند وقت یک بار مکث مختصری برای جمع آوری مجدد ذهن و تمرکز دوباره انجام دهید. اگر به اطمینان خاطر نیاز دارید که مکث هایتان ناخوشایند نخواهند بود ، یک بار به طور کامل صدای خود را ضبط کرده و سپس به تمام پر کننده ها دقت کرده و ان ها را بشمارید و بار دیگر صدای خودتان را ضبط کرده و این بار از مکث کردن استفاده کنید. شگفت زده خواهید شید وقتی که به میزان طبیعی صدای مکث و مدت کوتاهتر از آنچه تصورش را می کردید گوش دهید. حالا به نظرتان کدامیک بهتر است.

باید: به سوالات پاسخ بدهید (Do: answer questions)

اگر افراد در هنگام ارائه شما از شما سوال می کنند ، نشانه خوبی است که آنها گوش می دهند. هورا!

در حالی که ممکن است وسوسه شوید که جلو بروید و به گفتار خود ادامه دهید و به آنها بگویید ، “بعداً به آن باز خواهم گشت ،” اینقدر مصمم نباشید. اگر آنها به اندازه کافی درگیر و جسور هستند که بتوانند سوال را بپرسند ، بلافاصله سرویس پاسخ دادن را به آنها بدهید. همیشه می توانید بعداً به برنامه خود برگردید ، و اگر سخنرانی به دلیل سوالات کاملاً تغییر شکل داد (شاید جالب تر باشد) ، بگذارید همین طور باشد.

همچنین اطمینان حاصل کنید که سوال را قبل از پاسخ دادن تکرار کرده اید. این وظیفه مضاعف را انجام می دهد تا مطمئن شوید که آن را درک کرده اید و مطمئن شوید همه ی مخاطبان سوال را شنیده اند.

نباید: عذرخواهی نکنید یا بهانه نیاورید (Don’t: apologize or make excuses)

مهم نیست که چقدر خسته هستید ، یا چقدر احساس ضعف می کنید یا آخرین لحظه ورود به این سخنرانی چه حالی داشتید، با اعتراف به این واقعیت و عذرخواهی صحبت خود را شروع نکنید. عباراتی مانند من در سخنرانی در جمع خوب نیستم یا تحمل ندارم یا متاسفم ، وقت زیادی برای آماده شدن برای این کار نداشتم.  در واقع پیشاپیش با این کار شما به آنها می گویید: “Sorry, this is going to be a pretty awful speech, so don’t bother listening … ”  (متاسفم ، این سخنرانی بسیار افتضاحی خواهد بود ، بنابراین به خود زحمت گوش دادن ندهید …) آنها اینجا هستند تا به شما گوش دهند ، بنابراین چهره بازی خود را بپوشید و سعی کنید بهترین سخنرانی را برایشان ارایه دهید.

فقط تصور کنید اگر در یک رستوران بودید و پیشخدمت می آمد و می گفت: “Hi, well, I’m feeling like crap tonight, and the chef is really hungover, and well, none of the produce is looking that fresh, but I’ll have those entrees right out to you.”  (سلام ، خوب ، من امشب احساس خوبی ندارم ، و آشپز واقعاً خمار است و خوب ، هیچ یک از غذاها به نظر تازه نمی آیند ، اما من حتماً غذای مورد علاقه شما را می اورم. ) آیا مشتاقانه منتظر آن وعده غذایی هستید؟

باید: از شوخ طبعی استفاده کنید (Do: use humor)

شوخ طبعی ممکن است مکارانه باشد. بعضی از شوخی ها ممکن است هم برای گوینده و هم برای مخاطب دردناک باشد ، اما یک شوخی یا حکایتی طنز که در جای مناسب خود قرار گرفته باشد می تواند شما را به هم نزدیک تر کند. صحبت از مخاطبان خود، یکی از مهمترین قانون ها در مورد استفاده از شوخ طبعی در سخنرانی ها است: پس مخاطبان خود را بشناسید.

بدیهی است که اگر به اتاق راهبه ها برای سخنرانی می روید، نمی خواهید شوخی های مزخرف انجام دهید. همچنین می خواهید مطمئن شوید که جوک ها متناسب با سن هستند و موقعیت جغرافیایی و سایر عوامل افرادی را که مخاطب آنها هستید را در نظر بگیرید.

ممکن است استثناهایی وجود داشته باشد ، اما به طور کلی ، بهتر است از شوخی در مورد رابطه جنسی، مذهب، سیاست و سایر موضوعات داغ پرهیز کنید، مگر اینکه واقعاً مخاطبان خود را بشناسید. و به اشتباه به نفع شوخ طبعی خود از منزجر کردن و سرکار گذاشتن مخاطبان خود بپرهیزید.

نباید: برای مخاطبان خود روخوانی نکنید (Don’t: read to your audience)

خواندن برای بچه هایتان در موقع خواب عالی است. می توانید برای مخاطب خود نیز بخوانید ، اما نه آنقدر زیاد. خواندن مستقیم سخنرانی تان باعث چرت زدن مخاطبانتان می شود. یک نقل قول یا سطری درخشان از یک کتاب ممکن است یک استثنا باشد ، اما در بیشتر موارد ، شما برای صحبت کردن انجا هستید ، بنابراین صحبت کنید.

اگر از اسلایدها استفاده می کنید ، قطعاً آن اسلایدها را برای مخاطب نخوانید. مساله این است که آنها می توانند آنها را بخوانند. همچنین ، متن روی اسلایدها باید متنوع باشد ، بنابراین اگر آنقدر طولانی است که احساس می کنید باید آن را با صدای بلند بخوانید ، به هر حال احتمالاً خیلی طولانی است.

باید: نتیجه گیری خلاقانه ای داشته باشید (Do: get creative with your conclusion)

در پایان سخنرانی خود را محکم تمام کنید! در حالی که می توانید نکات اصلی سخنرانی خود را به طور خلاصه مرور کنید ، از تکرار همه آنچه مخاطب شنیده است خودداری کنید و از گفتن “نتیجه گیری” امتناع کنید.

همچنین خیلی ناگهانی پایان ندهید. درعوض ، با یک حکایت نهایی ، شوخی ، نقل قول به یادماندنی یا یک اقدام آماده دیگر پایان دهید تا آنها با فکر کردن و آماده پاسخگویی به هرگونه سوال از سخنرانی دور شوند. مارتین لوتر کینگ جونیور در سخنرانی “من یک سخنرانی رویایی دارم” با این یادداشت قدرتمند ، و کاملا فراموش نشدنی پایان داد:

“When we allow freedom to ring—when we let it ring from every city and every hamlet, from every state and every city, we will be able to speed up that day when all of God’s children, black men and white men, Jews and Gentiles, Protestants and Catholics, will be able to join hands and sing in the words of the old Negro spiritual, ‘Free at last, Free at last, Great God a-mighty, we are free at last.’”

(وقتی اجازه می دهیم آزادی زنگ بخورد ،   وقتی اجازه می دهیم آن از هر شهر و هر دهکده ، از هر ایالت و هر شهری زنگ بخورد ، می توانیم در آن روز سرعت بیشتری بگیریم که همه فرزندان خدا ، سیاه پوستان و سفیدپوستان، یهودیان و غیر یهودیان ، پروتستان ها و کاتولیک ها می توانند دست در دست هم دهند و با جملات روحانی قدیمی نقرو آواز بخوانند: ” سرانجام آزاد ، سرانجام آزاد ، خدای بزرگ توانا ، ما سرانجام آزاد هستیم.)

اکنون به ما بگویید بعد از خواندن این مقاله در مورد سخنرانی در جمع چه احساسی دارید؟