👲 استاد was و were شو! 👲 گذشته و شرطی با to be – ساختار there was/were

استاد was و were شو!

گذشته و شرطی با to be – ساختار there was/were

سوالات زیادی در رابطه با فعل to be وجود دارد. سوالی که بیشتر از همه مطرح است این است چگونه می توان از لحاظ گرامری از فعل to be به صورت صحیح استفاده کرد. I am (من هستم)، you are (تو هستی)، he was (او بود)، they were (آنها بودند) –  اشکال مختلف فعل to be هستند، که در مقایسه با بسیاری از چیزهای دیگر، در انگلیسی سردرگم کننده می باشند.

در حال، فعل to be به انواع (am, is, are) تقسیم شده و در گذشته به was و were.

ممکن است با دیدن جمله ای شبیه به این گیج شوید: If she was unhappy, she should have said so. (اگر او ناراحت بود، باید آن را می گفت). آیا این جمله درست است؟ یا باید عبارت  If she wasبه عبارت If she were  تغییر کند؟ با ما در این مقاله همراه باشید تا شما را از جزییات موضوع با خبر کنیم. با این آموزش گرامر انگلیسی با اکسیر همراه باشید.

was در مقابل were، تفاوت چیست؟

بیشتر این سردرگمی مربوط به زمان استفاده از was در مقابل were است که اشکال گذشته فعل to be می باشند. پاسخ به دو عامل بستگی دارد:

1) آیا فعل شما از شخص اول، دوم یا سوم استفاده می کند؟ و،

2) آیا فعل شما نشان دهنده گذشته اخباری است یا وجه التزامی فعل درگذشته؟

گذشته اخباری برای عبارات یا سوالات عادی و وجه التزامی فعل برای عبارات یا سوالات خیالی یا فرضی استفاده می شود.

در وجه التزامی فعل در گذشته همیشه از were استفاده می شود:

• I were (من بودم)
• You were (تو بودی)
• He/she/it were (او/ او/ آن بود)
• We were (ما بودیم)
• You were (شما بودید)
• They were (آنها بودند)

اگر این قضیه کمی عجیب به نظر می رسد، به یاد داشته باشید که این ساختارها اغلب با کلمه ای مانند if، as if، و though همراه هستند. ممکن است بگویید، “If I were a rich man …”  (اگر من یک مرد ثروتمند بودم …) (برای اطلاعات بیشتر جملات شرطی نوع دو را بخوانید)

با این حال، استفاده از فعل to be در گذشته اخباری بستگی به فاعل جمله دارد:

• I was (من بودم)
• You were (تو بودی)
• He/she/it was (او/ او / آن بود)
• We were (ما بودیم)
• You were (شما بودید)
• They were (آنها بودند)

ممکن است حتی با این توضیحات نیز گیج شده باشید. اما نکات و ترفندهایی وجود دارد که باید به خاطر بسپارید و مطمئن شوید که هر بار از فرم صحیح فعل استفاده می کنید.

چه زمانی از was استفاده می شود

was یکی از حالات نشان دهنده زمان گذشته است، به معنی “وجود داشتن یا بودن”، و در اول شخص مفرد (I) و سوم شخص مفرد (he/she/it) استفاده می شود.

شما وقتی از واقعیت های شناخته شده و حقایق صحبت می کنید، در واقع در حال استفاده از گذشته اخباری می باشید. به عنوان مثال اگر به فروشگاه می رفتید، می گفتید: “I was at the store” (من در فروشگاه بودم) زیرا این اتفاقی است که قطعاً رخ داده است. اگر در مورد شخص دیگری صحبت می کنید (یا اگر تصمیم دارید از خودتان در جایگاه سوم شخص صحبت کنید) همین امر صادق است. شما می گویید، “Sarah was at the store,” (سارا در فروشگاه بود)، یا “She was at the store.” (او در فروشگاه بود.)

روش دیگر استفاده از was به عنوان فعل کمکی با فاعل مفرد در زمان گذشته استمراری است. فعل کمکی با فعل دیگری که آن را در جمله دنبال می کند استفاده می شود تا زمانها، جوانب، و حالات مختلفی را بیان کند و زمان گذشته استمراری به چیزی گفته می شود که در گذشته ادامه داشته باشد.

اگر بخواهید مثال قبلی (I was at the store) را با فعل کمکی اصلاح کنید، ممکن است بگویید، “I was searching for spices at the store.” (من در فروشگاه به دنبال ادویه جات بودم.)  در اینجا فعل کمکی (auxiliary verb) was  برای صحبت در مورد آنچه در گذشته انجام می دادید (جستجو) استفاده می شود.

نمونه هایی از was  در یک جمله

بنابراین، اگر بخواهید از چیزی واقعی که در گذشته اتفاق افتاده است صحبت کنید، از حالت گذشته استفاده کنید:  I was  و he/she/it was (من بودم یا او / او / آن بود). (با ضمایر دیگر were  استفاده می شود.) در اینجا چند جمله مثال آورده شده است:

I was sick last night.

دیشب مریض بودم.

He had an amazing imagination when he was a child.

او در کودکی تخیل حیرت انگیزی داشت.

We turned down the music because it was too loud.

ما صدای موسیقی را کم کردیم زیرا خیلی بلند بود.

چه زمانی از were استفاده می شود

در حالی که was در زمان گذشته برای ضمایر مفرد بکار می رود، were  هم برای سوم شخص جمع (they- آنها و we- ما) و هم برای دوم شخص (you- شما، تو) در گذشته استفاده می شود.

در گذشته اخباری، کاربرد were مشابه was است. مثلا می توانید بگویید، “They were at the store,” (آنها در فروشگاه بودند). همچنین آن به عنوان یک فعل کمکی در زمان گذشته استمراری عمل می کند. مانند “They were searching for spices at the store.” (آنها در فروشگاه به دنبال ادویه جات بودند).

هرچند که اوضاع با were وقتی در مورد  وجه التزامی فعل  صحبت می کنیم کمی پیچیده تر می شود.

وجه التزامی فعل  برعکس حالت اخباری است، و همه چیز در مورد چیزهایی غیر واقعی یا مشروط است. وقتی از امیدها و رویاهای خود صحبت می کنید، در واقع دارید از وجه التزامی فعل  استفاده می کنید. صحبت در مورد کاری که قصد دارید یا می خواهید انجام دهید، و همچنین درباره چیزهایی که می دانید حقیقت ندارند یا دیگر درست نیستند نیز به همین ترتیب هستند.

نشانه ی واضحی که شما از وجه التزامی فعل  استفاده می کنید بکار بردن کلمه if است، زیرا این یک فرضیه را نشان می دهد. برای مثال، “If I were to go shopping, I could search for spices,” (اگر به خرید می رفتم، می توانستم دنبال ادویجات بگردم.) در اینجا مهم نیست که فاعل جمله مفرد است یا جمع، یا اینکه آن اول، دوم یا سوم شخص است. اگر از حالت التزامی فعل استفاده می کنید، از نظر دستوری صحیح است که از زمان گذشته بودن یعنی were استفاده شود.

گفتار همیشه در حال تکامل است و دیگر از وجه التزامی فعل بسیار کمتر از گذشته استفاده می شود. علاوه بر این، بیشتر نحوه های گفتار و نوشتار ما به انگلیسی به صورت روزمره، دیگر از قوانین دستوری انگلیسی که معلمین قدیمی مدرسه به عنوان “گرامر درست ” به ما اموختند پیروی نمی کند. اما اگر می خواهید با آن استانداردها مطابقت داشته باشید، در وجه التزامی فعل در زمان گذشته برای همه ضمایر از were استفاده کنید.

نمونه هایی از were در یک جمله

اگر درمورد چیزهایی غیرواقعی یا مشروط بحث می کنید، از: I were  (من بودم) و he/she/it were  (او/ او /آن بود) استفاده کنید. در اینجا چند مثال آورده شده است:

If I were in better shape, I would run in the race.

اگر از وضعیت سلامت بهتری برخوردار بودم در مسابقه شرکت می کردم. جملات شرطی نوع دو

She took over the meeting as if she were the boss.

او جلسه را به گونه ای اداره کرد که گویی رئیس بود. جملات شرطی نوع دو

His father talked to him as though he were a child.

پدرش به گونه ای با او صحبت کرد که گویی بچه بود. مبحث Subordination

چه زمانی از were و was استفاده می شود

برای خلاصه آنچه گفته شد، همیشه از was برای اول و سوم شخص مفرد در زمان گذشته اخباری استفاده کنید. فرقی ندارد که به عنوان فعل اصلی استفاده شود یا فعل کمکی. “I was ready to watch the Auburn Tigers win the game,” (من آماده بودم تا پیروزی Auburn Tigers ها را در این بازی ببینم) و “He was watching soccer game.” (او در حال تماشای بازی فوتبال بود.)

در گذشته اخباری برای دوم شخص و تمام اشکال جمع، از were استفاده می شود. “They were in the stadium,” (آنها در استادیوم بودند) و “You were standing the whole game.” (شما تمام بازی را ایستاده بودید.) همچنین از were  برای حالت وجه التزامی فعل  در گذشته برای برای هر دو شکل مفرد و جمع استفاده کنید، مانند If they were in the stadium, I would see them.” (اگر ان ها در استادیوم بودند، من می دیدمشان.)

was و were با There  –  There was (وجود داشت) در مقابل There were (وجود داشتند)

was و were در بعضی موارد با ضمیر There استفاده می شود. این ضمیر جمله ای را معرفی می کند که در آن فعل قبل از فاعل خود آمده است (یا مواردی که فعل متمم ندارد). وقتی فاعلی که ان را دنبال می کند فرد باشد، از was استفاده می شود: When I opened the fridge, I found there was no more milk left.  (وقتی یخچال را باز کردم، متوجه شدم شیری باقی نمانده است). وقتی فاعلی که بعد از ان می اید جمع باشد، از were استفاده می شود: When I opened the fridge, I found there were no more eggs left. )وقتی یخچال را باز کردم، متوجه شدم تخم مرغی باقی نمانده است.(

در پایان، بله، از نظر گرامری درست است که در ترانه معروف انگلیسی به جای اینکه گفته شود “I wish I was a little bit taller” (ای کاش کمی بلندتر بودم ) “I wish I were a little bit taller.” گفته می شد. اما اگر در بعضی مواقع این مورد ساختاری را دیدید، ناراحت نشوید. به طور رسمی حالت دوم درست است، اما چون استفاده از وجه التزامی فعل تا حد زیادی منسوخ شده است، ممکن است گاهی اوقات در گفتار دیگران این حالت را بشنوید.